ჩვენი მორიგი ვიქენდის ისტორიები დაიწყო პაბებით და დასრულდა ჯოან ოზბორნის კონცერტით რომელზეც ყველა ჭაღარა 90ნელები ვიჯექით და პირველად მივხვდი რას ნიშნავს ფრაზა "გედის ბოლო სიღერა" ამ დარბაზის მენეჯერი კი სუზის ძმაკაცია ვინც დაგვპატიჟა და შემომთავაზა მოდი შენი კონცერტი ჩავატაროთ ჩვენთანო.. არ ვიცი ამხელა დარბაზი ჯოან ოზბორმა ვერ გაავსო და მე.. ამ თავის თავი რო გაჭირვებია ქართველების იმედათ..

ლონგ აილენდიდან უყურებდი საქართველოში ჩემი პატრიარქის პანაშვიდს მობილურში ბუხრის მაგიური ცეცხლის წინ და ვისკის სიყვარულში დაიანას ჩაეძინა ჩემს მუხლებზე მე კი უცებ რატომღაც ეს ჩემი ცხოვრების ერთ ერთი ყველაზე საბედისწერო და უცნაური ეპიზოდი გამახსენდა. ბერლინიდან ჩამოვედი 1992 წლის სექტემბერი იყო ნიკ ქეივი გუტრუნ გუტი ბარბარა მორგენშტაინის და ლიდია ლანჩის ივენთების და ამის მნახველი ბერლინში გაოგნებული შალვა ხახანაშვილის და ქეთი ჩაჩიბაიას სიტყვების "აქედან იქ როგორ მიდიხარ გიჟი ხარ?"- ს მერე.. აქ მართლა სხვა მკვლელი რეალობა დამხვდა. აფხაზეთი დავკარგეთ მტერი თბილისზე მოდის მე და თეჯიკო ვართ სახლში მარტო ჩავრთე ტვ და ტელევიზორში ის ფილმი ვნახე პირველად მამაჩემს რო მოკლავენ მაგრამ დროშას რო ვერ ართმევენ ლეკები.. მერე გარეთ გავედი ინსტიქტურად ჰაერი არ მყოფნიდა ძლიერი კულტურული შოკის გარდა იყო სტრესი ჯოჯოხეთური და მომესმა უცებ ქაშვეთიდან "ჩემო კარგო ქვეყანა"- ს მღეროდა რომელიღაც ვაჟთა გუნდი არაჩვეულებრივი სევდით და სასწაული ხმით რო დაუგდე ყური ეს იყო ციდან მომღრალი ანგელოზები ირგვლივ ღვთიური სითბო და ნათელი იდგა და ავივსე რწმენით იმედით და სიხარულით ეს იყო ნიშანი რომ საქართველოს ვერასდროს ვერავინ ვერ მოერევა. საქართველო გავს ნაძვს დიდთოვლობის დროს რო შეგაშინებს არ გადატყდესო მერე კი უცებ პატარა ნიავზე დაიბერტყავს ზამთრის თოვლს და ისევ წიწკვივთ ხდება ძველებურად ეშხიანი და ლამაზი. <3 P.S. და ეს სწორედ ეგ დროა წიბახა შეგვხდა ქუჩაში ირაკლის რომ ველაპარაკებოდი რო ჩემთან კლავიშებზე დაკვრას ჯობია შენი საკუთარი ალბომის შექმნაში დაგეხმარებითქო და ასე შეიქმნა ჩემი და ჩემი ჯგუფი "რეცეპტი"- ს დახმარებით ალბომი "სვან სონგი" 1993 წელს სოლოლაკი თავისუფლების მოედანი სექტემბერი 1992 წ. ფოტო: წიბახასი

დარიას გაუმარჯოს შორეული ნიუ იორკის 5th Ave. დან სადაც სულ მალე წმ. პატრიკის პარადი დაიწყება ჯერ 10 საათია დილის მაგრამ როცა ირლანდიელი ცოლი გყავს სმას დრო არა აქვს რაც საკმაოდ კომფორტულია. გაუმარჯოს <3

დღეს ჩემი დარიას დაბადების დღეა 17 მარტს 2008 წლის ღამე გაჩნდა ის და მას დავარქი "ღვთის საჩუქარი" როგორც უფლისგან ნიშანი გადარჩენის. იმ უმძიმესი ცხოვრების და მძიმე წლების მერე რომელსაც ერქვა ალტერნატიული მუსიკით და ცხოვრების სტილით ცხოვრება და გზის კვლევა იმ დროინდელ "ქართულ საზოგადოებაში" სადაც ამოცანა იყო არამც თუ უბრალოდ სახის შენარჩუნება არამედ უბრალოდ გადარჩენა მათთან უთანასწორო ომში, რომლის შედეგები იყო ფატალური. ღრმა დეპრესიები თუ დაუნდობელი ბრძოლები კრიმინალურ საზოგადოებსათან, მათი მოულოდნელი ბინძური შეტევების მოგერიებისთვის მუდამ მზად ყოფნა და პლიუს ამ უსაფუძვლოდ ამბიციურ გაიძვერებში ყველაზე ამაღლებული ცივილიზაციის დროშით უკომპრომისოთ სიარული წინ. სწორედ დარიამ დამიბრუნა ძალა არსებობის და რწმენა საკუთარი თავის მაგ ქვეყანაში და ხალხში რისთვისაც დიდი მადლობა ჩემო დარია შენ. გაგიმარჯოს და დიდება უაფალო შენ ამ ლამაზი განცდებისთვის <3 პ.ს. სწორედ აქ ამირიკაში რამოდენიმე დღის უკან გავიგე რომ თურმე დარიას დაბ დღე და წმინდა პატრიკის დღე ერთიდა იგივე 17 მარტს ყოფილა და კიდევ ერთხელ გაგიმარჯოს

ხიდი რომელიც ჩვენს უკან არის მანჰეტენზე, თურმე ეს ის ხიდი ყოფილა დაიანას მამა რო მეუბნებოდა ბაბუაჩემის აშენებულიაო. ჩვენ კი გუშინდელი გადაღებების მერე ძალებს ვიკრიფთ ხვალინდელი St. Patrick - ის ირლანდიული ღრეობის წინ თან როცა მეუღლე ირლანდიელი გყავს ეს უფრო ამძაფრებს ამ ივენთის შინაარს.. ჰაჰაჰა როკ' ნ' როლ ბეიბი